ทั้งพระพุทธศาสนาและวิทยาศาสตร์มีเป้าหมายเดียวกัน  คือหาวิถีทางที่จะทำให้มนุษย์พ้นจากความทุกข์

มุมมองของวิทยาศาสตร์ มองไปที่เหตุปัจจัยทางกายภาพว่าเป็นเหตุที่ทำให้มนุษย์ทุกข์ ในขณะที่พระพุทธศาสนามองว่า ตัวการที่ทำให้มนุษย์ทุกข์คือปัจจัยทางนามธรรม ภายในตัวมนุษย์นั่นเอง

 รูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส ทำให้รู้สึกชอบ ไม่ชอบ(เวทนา) และเกิดตัณหาตามมา จนเกิดอุปทาน ตัวกูของกูในที่สุด  

เวทนา ตัณหา อุปทาน นั่นคือวงจรแห่งทุกข์ แต่วิทยาศาสตร์มองว่า การสนองตอบแห่งกิเลสตัณหา คือวิธีการที่ทำให้มนุษย์มีความสุข

วิทยาศาสตร์หลงทางไปสุดกู่ นำเอากฎของธรรมชาติมาสร้างสิ่งเร้าให้มนุษย์เกิดตัณหามากขึ้นเรื่อยๆ และยังไม่รู้ว่านั่นคือการสร้างทุกข์ .....

ความสุขอยู่ใกล้เรานิดเดียว

เมื่อไหร่ก็ตาม ที่เราหยุด พยายามแสวงหาหาความสุข เมื่อนั้นเราก็จะพบกับความสุขที่แท้จริง